سرویس سینما: اکران های نوروزی سینماهای مشهد از امروز ۲۵ اسفند ماه آغاز می شود.

فیلم های رخ دیوانه، ایران برگر، استراحت مطلق، طعم شیرین خیال و روباه ۵ فیلمی هستند که می توانند برای شهروندان مشهدی یک تعطیلات سینمایی خوب را رقم بزنند.

در بین این فیلم ها رخ دیوانه، ایران برگر و روباه در دوازدهمین جشنواره فیلم فجر مشهد اکران شدند که دو فیلم اول توانستند با استقبال بالایی مواجه شوند.

گفتنی است پردیس سینمایی هویزه از بین این ۵ فیلم تنها فیلم روباه را اکران نمی کند.

علاقه مندان جهت خرید بلیت فیلم های نوروزی می توانند اینجا کلیک نمایند.

گفتنی است مشهد تریبون همچون سال گذشته پرونده ای ویژه در خصوص اکران های نوروزی مشهد خواهد داشت.

The post تعطیلات سینمایی مشهدی ها با ۵ فیلم در اکران های نوروز ۹۴ appeared first on |مشهد تریبون |.

سرویس سینما: فیلم ارسال یک آگهی تسلیت به کارگردانی ابراهیم نعمتیان و با بازی صابر ابر و نازنین بیاتی در شهر مشهد و در سینما هویزه اکران می شود.

به بهانه اکران این فیلم در مشهد نطلب زیر تقدیم می گردد.

بازیگران:

صابر ابر، نازنین بیاتی، پریوش نظریه، خسرو بامداد، رابعه مدنی، نقی سیف جمالی و سورن مناچکیان.

داستان فیلم: 

طاها، برای پول و آغاز زندگی با همسرش ریحانه، از پیرمردی علیل نگهداری می کند. دختر پیرمرد که خارج کشور ساکن است، مدت هاست که پولِ طاها را پرداخت کرده و ریحانه از اینکه طاها اینقدر در گرفتن پولش تعلل می کند، از او شاکی ست. تا اینکه اتفاقی باعث می شود معادلات این زوج، بیش از پیش بهم بریزد …

درباره کارگردان:

 ابراهیم نعمتیان پیش از این تلاشهایی برای ساخت فیلم بلند داستانی کرده بود. او  که با ساخت فیلم های کوتاه و بعد مستند، توانست در عرصه مستند به فیلم سازی پرکار تبدیل شود، شش سا ل پیش کوشید یک فیلم داستانی بسازد و به نتیجه نرسید. ارسال آگهی تسلیت برای یک روزنامه در ادامه تلاش های این فارغ التحصیل رشته سینما با همراهی همسرش سارا سلطانی نوشته شد و در مرحله تولید از نظر گروه و فهرست عوامل، از یک فیلم اولی معمولی فراتر رفت.

نقد فیلم:

باز هم قرار است قضاوت مان دچار ضعف شود. قرار است به نوعی هر دو طرف جریان را مقصر قلمداد بکنیم یا نکنیم. باز هم دروغی شکل می گیرد که این دروغ همینطور بزرگ و بزرگ تر می شود تا جایی که دیگر نمی شود جلویش را گرفت. این نوع درام، دیگر کم کم تبدیل شده به یک ژانر! طبیعتاً اگر نتیجه خوب باشد که مشکلی نیست، مشکل این است که نتیجه خوب نیست ( عین محتوای این فیلم ها، حرفم را تکرار کردم! ). جالب اینجاست که این فیلم، در شکل و قیافه و ساختار و تم داستان و حتی شخصیت ها، بسیار به فیلمِ دیگرِ جشنواره ی فجر یعنی « ملبورن » شباهت دارد. همچنانکه در ضعف ها و اشکالات و ایرادهایش هم به همان فیلم شبیه است، همانطور لاغر و نحیف و کِش آمده. اصولاً مشکل فیلم این است که رفتار و انگیزه ی آدم ها برایمان واضح نیست. اینکه این زوج، مرگ پیرمرد را آنطور جنایی می کنند و  تقصیرها را به گردن یکدیگر می اندازند، هیچ باورپذیر نیست. کدام عقل سلیم قبول می کند که جنازه ی پیرمردی را روزها و شب ها در خانه نگهداری کنند به این عنوان که: هر وقت از صاحب جنازه، پول رسید، جنازه را تحویل        می دهیم؟! این زوجِ گیج و گول، فکرِ پلیس نیستند؟ گیرم که دروغ گفتند و جنازه را هم نگه داشتند و پول را گرفتند، بعدش چه می شود؟ جواب قانون و چیزهای دیگر را چطور باید بدهند؟

ریحانه، چنان ماجرا را بغرنج می کند که آدم باورش نمی شود او از لحاظ عقلی سالم باشد. ماجرای طاها که از این هم بدتر است؛ اصولاً مشخص نیست چه می گوید و موضعش چیست. یک بار با ریحانه همراهی می کند، یک بار نمی کند، یک بار می خواهد برود، بعد نمی رود. کار که به بو گرفتن جنازه و زدن دهان بند و افشاندنِ خوشبوکننده می رسد، فیلم بیشتر به کمدی پهلو می زند تا یک درام تلخ و تکان دهنده چرا که این سئوال در ذهن شکل می گیرد آخر معنای این کارها چیست؟ واقعاً ماجرا اینقدر هولناک است و ما خبر نداریم؟! تا نیمه های داستان، این زوج، فقط دور خود می چرخند بدونِ اینکه اتفاق خاصی بیفتد. تمامِ طول این مدت، پر شده از صحنه های تکراری و دعواهای مصنوعی و بی دلیلِ طاها و ریحانه که مشخص است برای کش آوردنِ زمان استفاده شده اند. وقتی ناغافل، دخترِ پیرمرد وارد می شود، احساس     می کنیم حالا قرار است واردِ فضا و موقعیت جدیدی بشویم و درام مسیرش را تغییر بدهد اما متأسفانه باز هم اتفاقی نمی افتد. همچنان همه چیز گنگ و بی معناست. انگیزه ها مشخص نیست و شخصیت ها، مخصوصاً طاها، گیج و هدفش نامفهوم است. اینطوری ست که وقتی آن آگهی تسلیت در روزنامه چاپ می شود، هیچ برایمان سئوال نمی شود که چه کسی این کار را کرده یا چرا.

ابراهیمیان خود درباره فیلمش می گوید: فیلم من کاملا قصه محور است، شخصیت‌ها در جریان حادثه‌هایی دچار چالش‌های عمیق می‌شوند، در واقع فیلم هم قصه محور و هم شخصیت محور است. این طرح یک خطی که در رسانه‌ها هست با سماجت خود من مبهم منعکس شده تا قصه‌ای از فیلم لو نرود. داستان به گونه ای روایت شده است که شخصیت‌ها را به چالش عمیقی می‌کشد. من اصلا شبیه به کسی فیلم نمی‌سازم، من کاملا شبیه خودم فیلم می‌سازم و خانم سلطانی هم کاملا شبیه خود فیلمنامه می‌نویسد. ما تحت تاثیر هیچ کارگردان یا فیلمنامه‌ای قرار نداشتیم. فیلمسازانی هستند که من به آن‌ها علاقه دارم، من فیلم‌های اروپایی و روایت ضد قصه را هم دوست دارم اما نه برای خودم. اتفاقا من بسیار قصه گو هستم. دلم می‌خواهد قصه بگویم. اما فیلم من واقعا شبیه کسی نیست.

در فیلم من از لحظه نگارش فیلمنامه مبنی بر این بود که ما راوی قصه‌ای باشیم که همه چیز دیده شده و هیچ چیز دیده نشود، این یک شعار اصلی است برای گروه ما. حتی در مواردی من اراده کردم از بستر رئالیستی خارج شده و به شیوه ناتورالیستی نزدیک شوم. با این هدف که فیلم زندگی محور و واقعی اجرا شود. اما در این واقعیت یک روایت خاص برای من وجود دارد، روایتی که شبیه به کسی نیست.

سلمان اسماعیل زاده

The post به بهانه ارسال یک آگهی تسلیت برای روزنامه در مشهد/ فیلمی پر از صحنه های تکراری و دعواهای مصنوعی appeared first on |مشهد تریبون |.

سرویس سینما: مادر قلب اتمی یکی از سه فیلم بلند ایرانی پذیرفته شده در شصت و پنجمین دوره جشنواره برلین است که با حضور علی احمدزاده کارگردان فیلم و محمدرضا گلزار بازیگر آن به نمایش درآمد و با سالن هایی مملو از تماشاگر روبرو شد.

مادر قلب اتمی دومین فیلم بلند احمدزاده پس از فیلم مهمونی کامی است؛ فیلمی که به قشر مرفه تهران می پرداخت و تاکنون اجازه نمایش در ایران را نیافته است.

امیر سیدزاده تهیه کننده خوشنام و مشهدی سینمای ایران تهیه کنندگی این فیلم را بر عهده داشته است اما فیلم وی به دلیل وجود شائبه های سیاسی به فیلم های جشنواره سی و سم فجر راه نیافت در در جشنواره برلین توانست با استقبال خوبی مواجعه گردد.

ترانه علیدوستی، محمدرضا گلزار، پگاه آهنگرانی و مهرداد صدیقیان بازیگران اصلی «مادر قلب اتمی» هستند. داستان فیلم با مهمونی کامی آغاز می شود که قصد دارد ایران را برای همیشه به مقصد تونس ترک کند.

تمام صحنه های «مادر قلب اتمی» در تهران فیلمبرداری می شود. پروانه ساخت این فیلم اواخر سال گذشته از سوی اداره نظارت و ارزشیابی وزارت ارشاد صادر شده است.

The post نگاهی به فیلم مادر قلب اتمی اثری از تهیه کننده مشهدی سینمای ایران appeared first on |مشهد تریبون |.

سرویس سینما: جلسه هم اندیشی مدیر امور هنری شهرداری مشهد با پیشکسوتان و فعالان عرصه تولید محصولات سینمایی در محل سالن جلسات خانه هنرمندان مشهد برگزار گردید.

برای دیدن هر تصویر در اندازه واقعی بر روی آن کلیک نمایید.

The post جلسه هم اندیشی مدیر امور هنری با سینماگران مشهد appeared first on |مشهد تریبون |.

سرویس سینما: دکتر حجت الله ایوبی رییس سازمان سینمایی کشور ظهر امروز با آیت الله علم الهدی امام جمعه مشهد دیدار و گفتگو کرد.

در این دیدار دکتر ایوبی گزارشی از فضای دینی و معنوی و انقلاب حاکم بر افتتاحیه و اختتامیه جشنواره فیلم فجر ارائه کرد و گفت: خوشبختانه استقبال از این جشنواره در تهران و مشهد خیلی خوب بوده است ، فضای کلی جشنواره فضای معنوی مبتنی بر سیره پیامبر (ص) بوده است.

وی افزود: فضای آرام و احترام آمیز به دور از تنش های بی حاصل سیاسی و صنفی در حوزه سینما حاکم بوده است.

رییس سازمان سینمایی کشور با بیان این که ۲۰ فیلم با موضوعات مستقیم دینی، انقلاب و دفاع مقدس تولید شده است اظهار داشت: سینما سال گذشته نسبت به مساله غزه، فلسطین، مقاومت و تکفیری ها عکس العمل نشان داده است و چندین فیلم هم با همین عناوین در حال تولید است.

وی با اشاره به بودجه سینما گفت: امسال از کل بودچه پیش بینی شده تنها ۷۵ درصد بودجه تخصیص یافته است در واقع کل بودجه اختصاص یافته برابر با ساخت یک فیلم هالیوودی است که علیرغم این که در این حوزه  تخصیص کم شده بود اما فیلم های تاثیر گذار و خوبی ساخته شده است .

در ادامه این دیدار آیت الله علم الهدی امام جمعه مشهد گفت: سینمای دینی فقط تولید فیلم با مضامین مستقیم دینی نیست هر فیلم حتی یک فیلم طنز نیز می تواند رویکرد دینی داشته باشد.

وی ساخت فیلم های دینی و ارزشی را قابل تحسین دانست و اظهار داشت: فضیلت کارهایی مانند کار مجید مجیدی با هیچ اقدامی قابل مقایسه نیست.

امام جمعه مشهد همچنین از فضای کلی حاکم بر سینمای ایران ابراز رضایت کرد.

The post ایوبی در مشهد: کل بودجه سینمای ایران برابر با بودجه ساخت یک فیلم هالیوودی است appeared first on |مشهد تریبون |.

سرویس سینما: محمد اسدی نژاد  پژوهشگر حوزه تئاتر و سینمای شهر مشهد پس از فوت محمد حسین پور هنرمند مشهدی عرصه سینما و تئاتر در صفحه شخصی خود در یکی از شبکه های اجتماعی نوشت: 

چه سالی بود امسال …

دوستم، عزیزم، استادم هنرمند توانای تئاتر دهه ی ۶۰ خراسان و کارگردان نامدار سینمای ایران محمد حسین پور ساعتی قبل چشم از جهان فرو بست و هنر تئاتر سینما و تلویزیون ایران را در غم خود تنها گذاشت .
محمد جـان ! یاد و خاطره ی سریال آی آدما و خانه ی خردو در کوله بارم به یدک خواهم کشید، یاد و خاطره ی تمامی کارهایت در ذهنم ثبت است، یاد و خاطره ی تمام خنده ها ، شادیها و این اواخر که بر روی تخت بیمارستان، بغض کردن هـا
محمد جـان منو ببخش که نتونستم برات دوست خوبی باشم، ببخش منو ؛ ببخش
آخرین کار این هنرمند بزرگ فیلم سینمایی باورم کن بود که خودش موفق نشد آخرین اثرش را ببیند .
خوشحالم که از قبل از فوتش توانستم بخشی از خاطرات او را ثبت کنم و فیلمی از آن مصاحبه که بر روی تخت بیمارستان بود تهیه کردم.
گفتنی است که این هنرمند نازنین در زادگاهش مشهد الرضا فوت نموده و پیکر بی جانش به تهران منتقل می شود و بسوی قطعه هنرمندان تشییع می شود .

The post کارگردان مشهدی سینمای ایران پر کشید/ محمد جـان بهشت برین نثارت باد appeared first on |مشهد تریبون |.

سرویس سینما: چند متر مکعب عشق به کارگردانی جمشید محمودی سال گذشته در جشنواره فیلم فجر اکران شد اما اکران این فیلم به مشهد نرسید و مردم شهر ما همراه با اکران عمومی به تماشای این فیلم نشستند.
چند متر مکعب عشق فیلمی است که در مخاطب این امیدواری را ایجاد می کند که در سینمای ایران فیلم هایی با ساختار منظم و داستانی تاثیر گزار هم وجود دارد.
این فیلم که داستان یک خانواده مهاجر افغان را روایت می کند به خوبی می تواند با مخاطب ارتباط بگیرد و پایانی غیر قابل پیش بینی را رقم بزند.
عبدالسلام و دخترش مرونا در یک کارگاه به فعالیت کارگری غیر مجاز مشغول اند و صابر که نقش آن را ساعد سهیلی بازی می کند عاشق مرونا می شود و دقیقا اینجاست که این فیلم با ظرافت به هنجارهای اجتماعی جامعه افغان و ایرانی می پردازد و در  کنار نمایش این عشق پاک، معضلات اجتماعی مهمی را طرح می کند.

مشکلات مهاجران افغان در ایران به ویژه کارگران غیر مجاز  و زحمات طاقت فرسای آنها در کارگاه های کار سنگین در کنار نمایش این عشق پاک طرح می شود. البته این فیلم تا می تواند کارگران افغان را انسان های شریف و کاری معرفی می کند به طوریکه مخاطب در بسیاری از صحنه دلش برای این قشر می سوزد. اما کارگردان فیلم با دیالوگ های یک افسر نیروی انتظامی و مدیر کارگاه، ضربی هم  مخالف مظلوم نمایی افعان ها می زند و نمی گذارد افغان ها با مظلوم نمایی کامل فیلم را به پایان برسانند که این از ظرافت کار کارگردان است.
اما بخش اصلی این فیلم روایت داستانی عاشقانه پاک مرونا و صابر است که با پایانی تاثیر گذار ختم می شود. پایانی معادل گیر کردن این دو در یک کانتینر واقعی که باعث وصال ابدی می شود!
خارج از بررسی دقیق محتوا، این فیلم از لحاظ تکنیکی قابل ستایش است. نحوه فیلم برداری و لوکیشن هایی که چهره بصری آنها با چشم انسان بازی می کند از نکات برجسته فیلم است. حرکت متفاوت دوربین و بازی تصویر با چشم و احساس مخاطب، صحنه هایی خاطره انگیز را رقم می زند.

اما موزیک این فیلم از دل داستان جند متر مکعب عشق درآمده و آهنگساز به هیچ وجه به دنبال موسیقی های رایج نبوده و توانسته نوایی دلنشین را برای جامعه ایرانی، افغانی و سایر ملل بسازد که ارتباط گیری مخاطب با آن از سطح بالایی برخوردار باشد و به هیچ وجه ضرب فیلم را در برش های سریع نگیرد. استفاده از نوای افغانی هم فقط در یک سکانس فیلم مورد استفاده قرار می گیرد که به اندازه و بسی هوشمندانه است زیرا مانور بیشتر بر روی این موضوع حس مشترک دو ملیت را می توانست تحت شعاع قرار دهد.
صحنه‌های اسلومیشن فیلم همراه با موزیک مخاطب را از تماشای فیلم راضی می کند و مخاطب از دیدن این صحنه ها لذت می برد.
اما نکته دیگر در خصوص این فیلم آنکه شرم، حیا و آبرو در فرهنگ افغان به خوبی دیده می شود و حتی تمام رفتارهای به ظاهر خشن عبدالسلام پدر مرونا به دلیل عشق به دخترش است و اینکه نمی خواهد دخترش در یک کشور غریب بماند.

لازم به ذکر است که ایده این فیلم از واقعیت گرفته شده و کارگردان این فیلم اعلام کرده که گیر کردن دو جوان ایرانی و افغانی در کانتینر به واقع اتفاق اقتاده است.
به هر حال اگر دلتان برای دیدن یک فیلم ایرانی دلچسب با نماهای زیبا و تدوین دلنشین تنگ شده است، چند متر مکعب عشق همچنان در سینما هویزه مشهد اکران می شود.

The post به بهانه اکران چند متر مکعب عشق در مشهد/عاشقانه پاک با پایانی تاثیرگذار appeared first on |مشهد تریبون |.

سرویس سینما: به بهانه اکران فیلم تراژدی در مشهد نقد زیر ارائه می گردد.

عنوان فیلم: تراژدی تهیه‌کننده: محمدحسن نجم فیلم‌نامه‌نویس: رضا کریمی فیلم‌ساز: آزیتا موگویی نقش‌آفرینان: مهدی هاشمی، بهرام رادان، رویا نونهالی، پیام دهکردی، امید روحانی، حسین یاری، پانته‌آ بهرام و…

«تراژدی» داستان قاسم سبزی‌کار است که برای جبران غرور از دست رفته در برابر همسرش با مرگ دوئل می‌کند. شکست اقتصادی و شکست عشقی هر دو موجب می‌شوند تا او با تاخت جانش در یک تصادف عمدی و تصور دریافت دیه‌ی دوبرابر در ماه محرم، بخواهد از شرمندگی خانواده‌اش درآید. برای همین است تا در بیمارستان چشم باز می‌کند اولین غصه‌اش این است که نمرده است. زینت بی‌خبر از همه‌جا از این‌که شوهرش زنده مانده خوشحال است، و نگران جور کردن هزینه بیمارستان. او در میان گرفتاری‌هایش گه‌گاهی چشمش به موسی می‌افتد و مخاطب را به ارتباط بین خودشان کنجکاو می‌کند.

موسی عاشق پیشین زینت است که چون جغد روی زندگی قاسم چنبره زده است و با کبوترهایش در حریم یارش بال و پری می‌زند. هر چند با وجود نگاه‌های دزدیده‌اش به زینت، به قاسم می‌گوید که نظری به زندگی او ندارد. همین حرف شخصیت‌پردازی او را ضعیف‌تر کرده و حضورش را در فیلم در حد یک لولو سرخرمن پایین می‌آورد. حبیب وَردست و شاگرد قاسم است که وسوسه می‌شود پول دیه‌ی قلابی مرگ قاسم را به تنهایی بالا بکشد؛ اما ناگهان پشیمان شده و متحول می‌شود و سروجانش را متعلق به قاسم می‌داند! برای تغییر و تحول شخصیت باید شرایط کافی در فیلم موجود باشد، اما حبیب بدون کامل بودن این شرایط همان‌طور که ناگهان تصمیم می‌گیرد بیش از چهارصدمیلیون ضارب را تلکه کند، به‌سرعت متحول شده و به بیست میلیون، آن‌هم برای درمان قاسم رضایت می‌دهد. قاسم مفلوکی که پس از تصادف مفلوک‌تر شده و از این‌که کسی به او توجهی ندارد، زجر می‌کشد؛ برای همین نمی‌خواهد مرگش مفت باشد. قاسم که در طول حیاتش سرمایه‌ای برای زندگی نداشته می‌خواهد با مرگ مشکلات خانواده‌اش را حل کند، اما خبر ندارد که تمام احتمالاتش اشتباه از آب درمی‌آید و مرگش از مفت هم مفت‌تر تمام می‌شود؛ و بدتر خرج کفن‌ودفن را بر گردن زینت می‌اندازد. دوئل دو مرد بر سر زینت و زندگی، به مرگ قاسم و کوچ موسی از همسایگی زینت منجر می‌شود. یک تراژدی تمام عیار. اما این‌که فیلم‌سازان عنوان فیلم را به ژانر فیلم منتسب کنند، کار جالبی نیست. حتی عنوان پیشین فیلم، یعنی «تراژدی قاسم سبزی‌کار» بیشتر به کار فیلم می‌آید تا این‌که تنها با یک «تراژدی» روبه‌رو باشیم.

البته فیلم‌ساز با تجربه‌ی سال‌ها کار در سینما به‌عنوان مجری طرح می‌داند که پایان غم‌انگیز بیش از پایان شاد در ذهن مخاطب ماندگار می‌شود و او را به تفکر وامی‌دارد، حتی اگر برخی از مخاطبان با دیدن اعلان مرگ قاسم، آه‌شان در سالن سینما درآید. گویا تنها خاصیت مرگ قاسم، پی بردن ضارب به ذات نامادری جوانش است، نامادری که با مهربانی و زبانی خوش رضایت می‌دهد تا مشکلات پسر همسر متوفایش حل شود؛ حتی با وجود این‌که هم‌سن اوست، برایش مادری بکند و بخواهد تا ابد هر مشکلات وی را حل کند. آزیتا موگویی این جسارت را دارد که در اولین فیلمش تنها به فکر ساخت فیلمی صرفاً جذاب برای گیشه نباشد؛ بلکه بخواهد به روابط آدم‌های داستانی که روایت می‌کند، بپردازد؛ هر چند روایتش همیشه و در همه‌ی سکانس‌ها همانی نباشد، که باید باشد.

مریم بصیری

The post به بهانه اکران تراژدی در مشهد/داستان آدمی که نمی‌خواهد مرگش مفت باشد! appeared first on |مشهد تریبون |.

سرویس سینما: چندی است که فیلم ماهی و گربه شهرام مکری به دلیل تکنیک خاصی که در ساخت دارد سر و صدا به پا کرده است و عده زیادی را برای دیدن این فیلم به سینماها می کشاند.

این فیلم مدتی است در بخش هنر و تجربه سینما هویزه  مورد اکران قرار گرفته است لذا سری به این پردیس سینمایی زدیم تا هم فیلم را ببنیم و هم نظرات مردم را در این نظر داشته باشیم.

فیلم با هیجان اندکی آغاز می شود، هیجانی که شاید ۶۰ درصد به مخاطب امیدواری می دهد که تو قرار است یک فیلم خوب ببینی، سکانس دوم که آغاز می شود کم کم پس از طولانی شدن دیالوگ های دو پیرمردی که در رستوران کار می کنند، حوصله مخاطبین سر می رود و این روند تا پایان فیلم ادامه پیدا می کند.

دیالوگ هایی که به هیچ وجه در خدمت داستان اصلی فیلم نیستند، شخصیت های متعددی که پرداخت نشده رها می شوند و کاراکتر آنها تیز در خدمت داستان اصلی قرار نمی گیرد، خلاصه ۱۳۰ دقیقه بازی با کلمات و اعتراض تماشاگران.

از اواسط فیلم برخی از تماشاگران فیلم را به سخره میگیرند و متلک های خودشان را حتی با صدای نه چندان یواش روانه کارگردان غایب در سالن می کنند.

برخی از تماشاگران در نیمه های فیلم سالن را رها می کنند و برخی دیگر از سر کنجکاوی تا پایان در سالن می مانند که این اثر هنری به چه جمع بندی می خواهد برسد.

اما در پایان هم اتفاقی نمی افتاد. این فیلم قرار بود ژانر وحشت داشته باشد. اما شما در کل این فیلم نمی ترسید و شاید چند دیالوگ آخر فیلم توسط شخصیت مارال حس ترس را بتواند کمی ایجاد کند.

اما شاید آن چیزی که برخی از منتقدان را به دفاع از این فیلم واداشته است، استفاده از تکنیک برگشت زمان و گرفتن یک برداشت بلند است. اما سوال ایجا است که به کار بردن یک تکنیک هدف کارگردان بوده است؟ یا اینکه باید از تکنیک استفاده کرد تا فیلمی با داستانی خوب و ساختاری مناسب را روانه سالن های سینما کرد؟

استفاده از تکنیک برداشت بلند و ۱۳۰ دقیقه دوربین روی دست، می تواند در جای خود تحسین بر انگیز باشد اما استفاده از این تکنیک در فیلم ماهی و گربه خود تبدیل به هدف شده  و ساختار و نتیجه مناسب را رها کرده است.

اما در پایان چند خطی از نقد مسعود فراستی در خصوص این فیلم را می آوریم :

فیلم، یکصد و چهل دقیقه تمرین پلان سکانس می کند. تجربه ای هرچند خوب و دشوار، اما نه برای فیلم بلند داستانی. نتیجه اینکه فیلمی در کار نیست. حداکثر با تجربه ای تکنیکال مواجه ایم که سخت کسالت بار است؛ با آدم هایی وراج که نه شخصیت اند نه تیپ. بیشتر ماکت اند. ماکت هایی مقوایی، بی حس و بی جان، سر گردان- و حیران- در جنگل و دور و بر دریاچه در حال قدم زدن که از پس زمینه به پیش زمینه می آیند، دیالوگی می گویند و از کادر خارج می شوند. دوربین، یک یا چند نفر از آنها را می گیرد، کمی دنبال می کند تا لحظه ای که آدم های دیگر وارد قاب شوند. دوربین، قبلی ها را رها می کند و به آدم جدید ها می چسبد و آنها را دنبال می کند و تا ته فیلم به همین سیاق ادامه می دهد. حداکثر، راکورد حفظ می کند. اما آدم هایی که فیلمبرداری می شوند فقط درون این فیلم وجود دارند. در بیرون وجود خارجی ندارند و ما به ازایی. به هیچ وجه نمی شود با آنها همدردی کرد.

تجربه ی فنی و حتی مهارت فنی چیز خوبی است اما نه همه چیز. سرسپردگی به تکنیک، حداکثر تکنیسین می سازد و فن سالار. اصل گرفتن فن و اصالت بخشیدن به آن، فن زدگی می آورد و بس. فن- تکنیک- در خدمت بیان اگر باشد، فن هنری می شود.

The post به بهانه اکران ماهی و گربه در مشهد/نه تماشاگر ماهی است، نه فیلمساز گربه appeared first on |مشهد تریبون |.

سرویس سینما : انوشیروان ارجمند بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون امروز(یکشنبه) پس از تحمل بیش از دو هفته بیماری در سن ۷۳ سالگی درگذشت.

زنده یاد ارجمند از چندی پیش به دلیل سکته قلبی در بیمارستان پارسیان تهران بستری بود.

ارجمند در ۲۷مهرماه سال ۱۳۲۰ در زاهدان چشم به جهان گشود، وی برادر بزرگتر داریوش ارجمند (بازیگر) است. زنده یاد ارجمند در اواخر دهه ۴۰ به عنوان بازیگر و کارگردان تئاتر در مشهد فعالیت خود را آغاز کرد.

وی در طول این سال ها در چندین اثر سینمایی و تلویزیونی به ایفای نقش پرداخته است. وی در دو سریال امام علی (ع ) و مختارنامه نقش ماندگاری از خود برجای گذاشت.

بیوگرافی و زندگینامه انوشیروان ارجمند

انوشیروان ارجمند (زاده ۱۳۲۰ در زاهدان) برادر بزرگتر داریوش ارجمند بازیگر ایرانی است. از اواخر دهه ۴۰ به عنوان بازیگر و کارگردان تاتر در مشهد فعالیت خود را آغاز کرد.

فیلم‌شناسی

سینمایی

• شهر دقیانوس (۱۳۹۰)
• دوشیزه باران (۱۳۸۶)
• محیا (۱۳۸۶)
• قاعده بازی (۱۳۸۵)
• دوئل (۱۳۸۲)
• صبحانه‌ای برای دو نفر (۱۳۸۲)
• قارچ سمی (۱۳۸۰)
• دل نمک (۱۳۶۸)
• گنج (۱۳۶۳)
• گفت زیرسلطه من آیید (۱۳۶۲)

تلویزیونی

• سقوط آزاد (۱۳۹۰)
• پنجمین خورشید (۱۳۸۸)
• امام علی (۱۳۷۶)

The post «انوشیروان ارجمند» درگذشت+بیوگرافی appeared first on |مشهد تریبون |.