مشهد تریبون ۲ ساله شد/مستقل خواهیم ماند

سرویس رسانه: سایت مشهد تریبون از تاریخ ۴ آبان ماه ۱۳۹۲ در روز عید غدیر کار خود را آغاز کرد و فردا روز ۴ آبان ماه ۱۳۹۴ تولد ۲ سالگی مشهد تریبون است.

این رسانه محلی که کاملا به صورت مستقل اداره می شود، در طول این ۲ سال توانست استقلال خودش را حفظ نماید و با همین عدم وابستگی در حوزه های مختلف فرهنگی هنری و اجتماعی تحولاتی را در حوزه اطلاع رسانی و کنکاش موضوعات مختلف ایجاد نمود.

در ۲ سال گذشته این مجموعه حتی ۱ ریال از هیج نهاد، ارگان و یا حتی شخصیتی کمک دریافت نکرد و حتی این سایت به دلیل زبان صریحش از آگهی های سازمان ها و نهادهای دولتی و نیمه دولتی بی بهره بود.

قطعا می توان گفت زنده نگه داشتن یک رسانه بدون منابع مالی و بودجه کار بسیار سختی است اما این امر با تلاش همه جانبه میسر گردید.

در این ۲ سال مهمترین حامی و مشوق ما شما خوانندگان عزیز بودید که با نظرات خود و حمایت های روحی ما را برای پیمودن ادامه مسیر تشویق کردید.

اما در این راه بودند افرادی که برخی مطالب ما به مذاق آنها خوش نیامد و ما را تحت هجوم بی رحم تهمت ها و بدگویی ها قرار دادند اما در نهایت راه به جایی نبردند.

در این ۲ سال افراد زیادی کم و بیش و در بازه های زمانی مختلف در مشهد تریبون فعالیت کردند و اگر نبود همراهی آنان، توفیقات حاصل شده ممکن نبود.

قطعا نقاط ضعف زیادی هم داشته ایم که خیلی از آنها ناشی از نبود اعتبارات و امکانات بوده است اما همچنان از همه مخاطبین عزیز می خواهیم انتقادات خود را با ما در میان بگذارند.

اسامی همه افرادی که در این ۲ سال در مشهد تریبون فعالیت کردند در ادامه آمده است:

پارسا پزشکان، فرشاد قاسمی، محمد جواد موسوی زاده، جواد حکم آبادی، حمید اقبالیان، محمد جواد آبجوشک، صابر سینی جی، فاطمه حسن زاده، سروش فرخ نیا، نسیم سهیلی، محمد مرزبان،  علیرضا جعفر زاده، آزاده افکاری، مصطفی صالحی، زهرا محبوب، بیتا منتظری، یحیی کدخدا و یونس مسعودی

عمر رسانه های مستقل قابل پیش بینی نیست، اما تا هستیم مستقل می مانیم.

یک تکه دلنشین از غزلیات “سمانه دریاب” می شود حرف اول و آخر ما :

ما از ازل انگار پر از فریادیم                                           ما آمده ایم و ساز خود سر دادیم

ما شوق پرش در جهت خود داریم                                     با قهوه و سهراب و غزل بیداریم

ما از قفس انگار برون آمده ایم                                     وقتی که قلم نه! دل به دریا زده ایم