قابل توجه مدیران شهری: بی برنامگی و شعارزدگی فضای مشهد در ایام دهه کرامت

 گروه مدیریت شهری: این روزها که جشن های دهه کرامت در سراسر ایران برگزار می شود و مردم از دور و نزدیک خود را برای عرض ارادت و آستان بوسی به حرم حضرت علی بن موسی الرضا(ع) می رسانند، کمترین سهم از شور و شوق ملی را شاید مردم مشهد تجربه می کنند.

دهه کرامت چه از لحاظ موضوعی و چه از نظر بازه زمانی ده روزه آن، بزرگترین فرصت برای معرفی مشهد و همه مشهد در عرصه ملی و بین المللی است. اگر شهرهای دیگر کشور هر کدام روزی را به نام خود اختصاص داده اند و سعی می کنند با برگزاری جشن های متنوع به معرفی فرهنگ، تاریخ، هنر و ظرفیت های منطقه خود بپردازند؛ این فرصت برای مشهد نه یک روز بلکه یک دهه است.

دیدن شهر نیاز به دستور العمل ندارد و هر کس قدرت بینایی داشته باشد، شهر را می بیند. کاملا پیداست آنکه در سال گذشته نیز ساکن مشهد بوده، می تواند فورا و بدون تامل نسبت به سکون، سکوت بی برنامگی و شعارزدگی فضای مشهد در ایام دهه کرامت امسال، گواهی بدهد.

سوال اینجاست: مشهد از این فرصت ده روزه چگونه استفاده کرد؟ شما چه تغییری را حد اقل در ظاهر شهر احساس کردید؟ آیا فضای شهر مناسب برگزاری جشن هایی در خور این اتفاق، آراسته شد؟ آیا شور و شوقی رقم خورد؟ خیابان ها رنگ جشن به خود گرفتند؟ اتوبوس و مترو و بوستان و بازار، تغییر کردند؟ چه تعداد شهروند، شاد شدند؟ چند نفر در طی این ده روز به مشهدی بودن شان افتخار کردند؟ اصلا چه تعداد از شهروندان با معارف رضوی بیشتر آشنا شدند؟ کدام رفتار امام رضا(ع) برای مردم بیشتر نمود پیدا کرد؟ چه چیزی از سنت و روش زندگی حضرت آموختیم؟ چقدر برای زندگی روزمره مان، امام رضا کاربرد پیدا کرد؟

کجا باید این چیزها را ببینیم، بفهمیم، تمرین کنیم و به کار ببندیم؟ آیا غیر از فضای شهری است که فلسفه وجودی آن، وجود آستان مقدس صاحب همین دهه است؟

پر واضح است تنها چیزی که در این دهه به چشم آمد نصب تعدادی پرده با احادیث و اشعار مرتبط با امام رضا(ع) بود. پارچه هایی که در کنار بنرها و پارچه های دیگر نهادها و هیآت، نه تنها به چشم نیامدند، بلکه به آشفتگی بیشتر آسمان مشهد نیز کمک کردند.

کافی است برای نمونه مسیر احمد آباد را در نظر بگیرید. انبوه پارچه های جا گرفته بر عرض خیابان و وصل شده به درخت و ستون و… تراکم شعارها و تظاهرات پارچه ها!

به نظر می رسد مدیران فرهنگی شهرکه از قضا تجربه مدیریت شهری نداشته اند، کمترین نگاهی به پیشینه فضاسازی های اینچنینی در مشهد نداشته اند. روی سخن بیشتر با مدیران معاونت فرهنگی و اجتماعی شهرداری است که این نخستین دهه کرامتی است که در این باره مسئولیت داشته اند. چه چیزی غیر از این پارچه ها و پرده ها برای مردم شهر در این اتفاق بزرگ، در نظر گرفتید؟ مگر المان هنری فرهنگی های سالهای گذشته چه ایرادی داشت که امسال هیچ یک از آنها را ندیدیم؟ نمی شد جنبه های مختلف رفتار امام رضا(ع) را در قالب المان ها و آثاری لااقل موقت، برای مردم بازگو کرد؟ که هم عملا ببینند(نه اینکه شعار بشنوند) و هم از بودن در کنار آن آثار شاد و پر نشاط شوند. هم فضای شهر تغییر کند و بزرگی این جشن به دید بیاید و هم مردم خاطراتی هرچند در حد چند عکس با این آثار داشته باشند. اصلا همین پرده ها را نمی شد با ریسه های رنگی و شرشره ها و پرچم های متنوعی در آمیخت تا از یکدستی و خفگی شهر ناشی از ازدحام شعارها کاست؟

آیا کسی از مسئولان شورای شهر، شهرداری یا هر مسئول دلسوزی که دلش برای مشهد الرضا(ع) می تپد از خود می پرسد نظر مردم کجای این معادله قرار دارد؟ آیا کسی نظرسنجی خواهد کرد که چند درصد مردم از این نوع برخورد رضایت دارند؟ مگر نه اینکه شعار اصلی شهرداری و شورای شهر بالابردن رضایت مردم در کنار تامین خواسته های آنان بود؟

آیا شهردار غیر بومی مشهد برایش اهمیت دارد در این ده روز چه بر سر مشهد رفت و چه می شد بشود؟ تاسف بار تر اینجاست که از اعضای شورای شهر که بایستی ناظر بر عملکرد مدیران شهر باشند و نسبت به کم کاری آنان موضع بگیرند و مواخذه کنند، نه تنها صدایی در نمی آید بلکه شوربختانه رئیس کمیسیون فرهنگی شورای شهر مشهد که خود جشنهای دهه کرامت سال قبل را نیز شاهد بوده است، برگزاری جشن های امسال را مطلوب ارزیابی می کند! در این چنین فضایی که تعارفات و مناسبات سیاسی بر منافع جمعی مردم غلبه دارد نمی توان انتظار عمل شایسته و مفید داشت.

مستور و مست هر دو چو از یک قبیله اند

ما دل به عشوه که دهیم اختیار چیست؟

 نریمان رزم آرا