اینجا ۱۰۰ متر تا مشهد فاصله داریم، مردم باید آب شرب خود را بخرند!

گروه مدیریت شهری: جاده سیمان مشهد را دنبال می کنیم. در خیابان رسالت، تنها ۱۰۰ متر از حریم شهری فاصل می گیریم که به روستای دهرود می رسیم.

روستایی با حدود ۲۰۰۰۰ هزار نفر جمعیت که به گفته شورای این روستا نزدیک به ۵۰۰۰ نفر از افاغنه در این روستا زندگی می کنند. محرومیت از در و دیوار این روستا می بارد که زمین ورزش بچه های روستا یکی از مصادیق است.

اختتامیه مسابقات فوتبال روستای دهرود بود که سری به آنجا زدیم و شاهد بودیم که با امکانات و بودجه ای بسیار ناچیز در محیطی آلوده به آشغال های مختلف، مسابقاتی برگزار شده و حتی برای آن مراسم اختتامیه هم گذاشته اند که از برترین ها تقدیر شود.

در راه برگشت به مشهد با  محمد فانی دبیر شورای شهرستان مشهد و رئیس شورای بخش مرکزی شهرستان( بخشی با جمعیت ۴۰۰ هزار نفر) همراه شدیم که در خروجی روستا با صحنه ای جالب مواجه شدیم.

مردم این روستا در ۱۰۰ متری حریم شهری آب شرب را می خرند و دبه به دست به سمت محل فروش آب می روند.

باورش حداقل برای منی که تمام عمر خود را در مناطق متوسط مشهد زندگی کرده بودم سخت بود که در بیخ گوش ما در روستای دهرود مردم باید آب شرب بخرند و آن را با زحمت به خانه های خود حمل نمایند.

درواقع آب لوله کشی منازل این روستای پر جمعیت، شور است و فقط برای مصارفی مانند شست و شو توصیه می شود و خوردن آن به قدری خطرناک است که حتی مسئولین بهداشتی به مردم گفته اند از این آب حتی به حیوانات ندهید تا بخورند!

به سمت محل فروش آب رفتیم. مغازه ای متعلق به آقای اکبریان که در زمان بازدید ما حضور نداشت و پسر ایشان به همراه متصدی مرکز به ما توضیحاتی دادند.

هر دبه ۲۰ لیتری آب شیرین به قیمت ۲۵۰ تومان به فروش می رسید که به نظر می رسد قیمت بالایی باشد.

به گفته متولی این مرکز فروش آب شرب، دستگاه تصفیه آب شیرین ۵۰ میلیون تومان برای آنها آب خورده است و سه سال پیش این مرکز با حضور فرماندار افتتاح شده است و ۳ سال است که مردم به همین شیوه آب شرب تهیه می کنند.

در جریان این بازدید دبیر شورای شهرستان مشهد از متولی مغازه خواست تا درب مخزن تصفیه خانه باز شود تا مورد ارزیابی قرار گیرد. اما پاسخ متولی مغازه این بود که کلید درب در حال حاضر موجود نیست و محمد فانی به مزاح گفت: کاش دستگاه  تصفیه را به ما نشان می دادی تا به سرمایه گذاران علاقه مند نشان دهیم تا به این منطقه بیایند.

با اهالی به گفت و گو نشستیم، برای یک خانواده ۳ نفره در روز یک ۲۰ لیتری آب مورد نیاز است و برای خانواده های بالای ۵ نفر باید در روز دو ۲۰ لیتری سنگین آب خریداری شود و به سختی به منزل حمل گردد.

با یک حساب سرانگشتی متوجه شدیم درآمد بسیار خوبی می تواند متوجه صاحب این مرکز باشد که از ارائه ارقام در این گزارش صرف نظر می شود.

اما نکته جالب اینجا بود که یکی از افراد آگاه و حاضر در آن مرکز به ما اعلام کرد که یکی از نزدیکان مسئول این مرکز در اداره آب و فاضلاب (متولی این منطقه) مشغول است و بازرس بهداشتی آب این روستا نیز می باشد که پس از این توضیح، جمله ای به ذهن ما رسید که در همین جا از نوشتن جمله صرف نظر می کنیم…!

به هرحال در ۱۰۰ متری مشهد چنین وضعیتی حاکم است و شاید خیلی از همشهریان عزیر تا قبل از رجوع به این محل باور نکنند که در ۱۰۰ متری حریم شهری یک چنین وضعیتی وجود دارد.

بله اینجا حاشیه شهر است یا حاشیه حاشیه شهر که دوستان خیلی بر آن تاکید دارند و در انتخابات مختلف رای مردم این مناطق را با شعار  مترقی” حاشیه و حاشیه” می گیرند. بله حاشیه ای که متولی و مدعی زیاد دارد اما پیگیر مسائل چه کسی است؟

اینجا پایتخت معنوی ایران عزیز است که قرار است در سال ۲۰۱۷ پایتخت فرهنگی جهان اسلام شود، بلی وضعیت ما اینگونه است و خیلی ها غرق در بازی های جناحی و رای دادن برای جناح متصل به خود هستند.

دیگر نیازی نمی بینیم مجددا جملاتی تکراری مانند اینکه معضلات حاشیه شهر و حاشیه حاشیه شهر معضلات مشهد است را فریاد بزنیم چون آقایان گوش به این حرف ها نمی دهند.

ظاهرا این مشکلات به داخل شهر سرایت نمی کند و  حریم و مهاجر جدید به شهر  اضافه نمی نماید.

به هر حال این یک نمونه از نابسامانی ها این منطقه و اطراف مشهد بود که امثال آنها فراوان هستند.