با گذشت یک ماه از برگزاری جشنواره فیلم فجر/نگاهی به برگزاری جشنواره در مشهد

سرویس سینما : سی و دومین جشنواره ی بین المللی فیلم فجر و جشنواره ی فیلم فجر مشهد هر ساله میزبان هنرمندان شاخصی بوده است. اما امسال برگزاری جشنواره در شهرستانها تفاوت هایی با سالهای قبل داشت. امسال قرار بر این شد که  جشنواره با چند روز تاخیر نسبت به تهران٬ در سی استان کشور به صورت همزمان برگزار شود. اتفاقی که به زعم برگزارکنندگان اتفاقی بزرگ است . مراکز استانهایی که بسیاری از آنها حتی یک سالن سینما برای نمایش فیلم ندارند٬ چه برسد به سالنی با استانداردهای مناسب و مجهز به سیستم پخش دیجیتال  برای نمایش فیلمهای جشنواره ی فیلم فجر که بتوانند از این تجهیزات استفاده کنند.

 برگزاری جشنواره در سی استان کشور و دادن  مجوز به هر استان برای اکران فیلم تنها در یک سالن٬ گویا از دید مسئولین تمامش حسن بود و عوارض خاصی نداشت. گویی تصمیم بسیار مدبرانه ای بود و هیچ کج سلیقگی دراین تصمیم مشاهده نشد. در این مدت مسئولین تنها به مزیتهای این اقدام پرداختند و هیچکس از نقایص این اقدام سخنی به میان نیاورد.گویی فریاد اعتراض هیچکس از این سی استان به پایتخت نرسید. بنابراین بد نیست در این نوشته کمی هم به عوارض این تصمیم تاریخی بپردازیم.

اگر بخواهیم منصفانه ٬عادلانه و عاقلانه به این موضوع نگاه کنیم مسلما  شهر مشهد و چند شهر بزرگ دیگر٬ نسبت به سایر مراکز استانها در برگزاری جشنواره متمایز بودند. با این وجود متاسفانه پایتخت نشینان به هیچ عنوان به این تمایز توجهی نشان ندادند. چند روز پیش از آغاز جشنواره در مشهد از طرف مسئولان اعلام شد که ۷۰درصد بلیتها به صورت اینترنتی فروخته خواهد شد .اما درست یک شب قبل از شروع جشنواره٬ بخش خرید اینترنتی پردیس هویزه در سایت سینما تیکت غیر فعال شده و چند ساعت بعد توسط ارشاد استان اعلام شد٬که بلیط فروشی اینترنتی از روز دوم جشنواره شروع خواهد شد. تصمیمی حکیمانه از سوی مسئولان جشنواره که نتایج آن  را از همان روز اول جشنواره با نگاهی به منظره ی اطراف پردیس سینمایی هویزه شاهد بودیم. حضور علاقه مندان به سینما از ساعت ۶ صبح در صف خرید بلیط در سرمای ۱۵ درجه ی زیر صفر مشهد و انتظاری که گاهی تا ساعت دو بعد از ظهر برای خرید بلیط به طول می انجامید و علاقه مندانی که پس از چندین ساعت منجمد شدن در سرما٬ به دلیل گنجایش ۵۰۰ نفری سالن که مسلما برای یک شهر چند میلیونی کافی نیست و این ناشی از تصمیم عجیب پایتخت نشینان برای اکران فیلم فقط در یک سالن بود٬ بدون بلیط و همانطور منجمد شده به سمت خانه ها روانه می شند و البته عده ای نیز (از جمله نگارنده ی بخت برگشته) که تا آخرین لحظه به عشق سینما مقاومت می کردند وتا پاسی از شب جلوی درب سینما تجمع می کردند و به امید سانس فوق العاده که به طور مداوم با جمله ی ناامید کننده ی” دبیرخانه ی تهران موافقت نکرده است “مواجه می شدند و در این هنگام بود که به آخرین تیر ترکش خود رجوع می کردند و خواهان نشستن روی زمین و پله و…می شدند که این درخواست هم در اکثر مواقع اجابت نمی شد.

همان چند روزی هم که توانستم با پوست کلفتی و سماجت و مقاومت در برابر سرما و خستگی از  هفت خوان رستم گذر کنم و سعادت دیدار گیشه ی سینما از نزدیک نصیبم شد و بلیط جشنواره را که در آن ایام همچون گوهری کمیاب بود از نزدیک لمس کردم، از فرط خستگی٬ سردرد٬ کمردرد و سایر امراض ناشی از یک صبح تا ظهر ایستادن در صف٬ تحمل فیلم برایم دشوار بود و به کلی توانایی درک و تشخیص فیلم را از دست دادم. بگذریم از افرادی که به دلیل مشاغلشان و دانشجویانی که به دلیل حضور در دانشگاه٬ به خاطر عدم فروش اینترنتی حتی توانایی حضور در این صفهای کذایی و چند صد نفری را نداشتند و همچنین از چند صد نفری که هرروز پس از چند ساعت ایستادن در صف امیدشان نا امید می شد٬ از افرادی که توانایی مقاومت در برابر سرمای استخوان سوز و همچنین تحقیر کمر شکن  را نداشتند و در میانه ی راه تنهایمان گذاشتند و عطای جشنواره ی نصفه نیمه را به لقایش بخشیدند و همچنین بگذریم از جدول نمایش فیلم ها که بیشتر به شوخی سال و دروغ سیزده شباهت داشت تا جدول اکران . از همه ی این ها هم که بگذریم چاره ی دیگری نداریم جز گذشتن از این مسائل و فکر کردن به آنها.

اما چند سوال می ماند که به شدت به دنبال جوابهایشان می گردم. سوال این است:  آیا بین مشهد که به گفته ی شما آقایان(البته فقط در حد حرف) پایتخت معنوی ایران است و سایر مراکز استانها تفاوتی نیست؟ آیا بین مشهد با یازده سالن پیشرفته که همگی مجهز به پخش فیلم با تکنولوژی دیجیتال هستند٬ با شهرستانی که حتی یک سالن برای نمایش فیلم ندارد نباید تفاوتی داشته باشد؟ آیا بین مشهد که مجتمعی سینمایی مانند پردیس هویزه دارد٬ که به گفته ی مسئولان با سایر شهرستانها تفاوتی نیست؟ آیا شهری که چندین میلیون جمعیت دارد و شهری که چند ده هزار جمعیت دارد٬ هر دو بایستی مجاز به استفاده از تنها یک سالن برای نمایش فیلمهای جشنواره باشند و از همه مهمتر آیا این حق و سهم شهر و استانی است که هنرمندانی چون  داریوش ارجمند٬ رضا کیانیان٬ حامد بهداد٬ رضا عطاران٬ هنگامه قاضیانی ٬سعید سهیلی٬ رضا کاهانی٬ میترا حجار٬ رفیع پیتز ٬فریدون جیرانی٬ امیر قویدل٬ ساره بیات و … را به سینمای ایران عرضه کرده است ؟ هنرمندانی که در صورت ادامه دادن لیست اسامی آنها٬ این نوشته به طوماری بلندبالا تبدیل خواهد شد. هنرمندانی که می توان گفت در صورت حذف آنها از گذشته٬ حال و آینده ی سینمای ایران٬ این سینما به موجودی ناقص الخلقه تبدیل خواهد شد.

آیا سهم دیاری که این بزرگان را به سینمای ایران تقدیم کرده است از این سینما به همین اندازه ناچیز است؟ آیا عدالتی که امیر المونین آن را معنا کردند به منظور تقسیم مساوی همه چیز است؟ آیا تمام ایران فقط تهران است؟ واگر اینچنین است لطفا اسامی هنرمندان شهرستانی و به ویژه خراسانی را از تاریخ و حال سینمای ایران حذف کنید و ببینید آیا چیزی به نام سینمای ایران باقی می ماند ؟

با برگزاری جشنواره در سی استان که در بسیاری از استانها هیچ استقبالی از آن نشد کیفیت فدای کمیت شد. در دولت قبل که مدعی تدبیر و اعتدال نبود حداقل در همین مشهد چهار فیلم در روز با سالن های بیشتر و صدالبته نظم بیشتر اکران می شد.

 اما متاسفانه امسال  مانند سالهای گذشته و صد البته بیش از سالهای گذشته تمام نگاه ها و لنز تمام دوربین ها برروی برج میلاد فوکوس شده بود. برروی عبور ستارگان  با پوشش پر زرق و برق و چند میلیونی از روی فرش قرمز و ژست های شیک آنها مقابل عکاسان. اما براستی سینمای ایران فقط آنهایند؟ مگر نه اینکه سینما بدون مخاطب بی معنی است؟  پس آقایان٬ کمی هم به مخاطبان سینمای ایران احترام بگذارید. نه فقط پایتخت نشینان٬ تمام مخاطبان سینمای ایران.

______________

علیرضا جلائیان

______________