گزارش مشهد تربیون از خوانش و نقد نمایشنامه ” گفتن”

سرویس تئاتر – حمید اقبالیان : برنامه این هفته شنبه های خوانش طبق ساعت مقرر یعنی ۱۷ شروع آغاز گردید. در ابتدای برنامه و قبل از شروع خوانش نمایشنامه، حسین وحدتی سخنان مختصری راجع به نمایشنامه و اینکه این اثر مربوط به ۲۰ سال پیش می باشد، بیان کرد و گفت که این خوانش به دلیل همین حس نوستالوژیک  برای ما ارزشمند است .

خوانش نمایشنامه “گفتن”  با حضور علی جوانمرد و رضا سنایی انجام شد .از نکات جالب توجه این خوانش نسبت به هفته ها و برنامه های قبلی شنبه های خوانش، شیوه متفاوت خوانش کنندگان بود که به نوعی در تصویر سازی صحنه در ذهن مخاطب کمک شایانی می کرد  و به همین دلیل هم این خوانش با استقبال مخاطبان مواجه شد و همگان راضی بودند .

داستان نمایشنامه :

این نمایشنامه در مورد شخصیتی بنام ماشالله پیرمیش بود که در زندگی خود  درگیر یک سری سوالات ذهنی و تشویشات ذهنی ( یا همان نفس وسوسه کننده خودش – ذهنیت درون) میشود. خوانش شخصیت ماشالله را علی جوانمرد بر عهده داشت و شخصیت عکس ( یا شاه ماشالله – همان نفس وسوسه کننده) را رضا سنایی عهده دار بود .

در جلسه نقد :

ابتدا حسین وحدتی در سخنان کوتاهی بیان کرد که  واقعیت داستان به چالش کشیدن هویت انسان هایی است که  در تفکراتشان

غرق شده اند و این باورهای گسترده و پراکنده در وجوه مختلف زندگی آنها را تحت تاثیر قرار داده است.

عباس جانفدا هم در ادامه بیان کرد که نمایش یک مسیر ضد قصه دارد که ممکن است مخاطب را دچار سردرگمی بکند و برای

این حرف خود مثالی از ظرف و مظروف را آورد. وی ضمن اشاره به این نکته که خوبی داستان این است که هریک از ما در خلوت خود شاه

هستیم و این باعث می شود که هرکس از دید خود در نمایش قرار بگیرد، به  کد ها و نشانه های مناسب برای

تحول شخصیت ماشالله از زندگی خصیصانه شاهان به حر گریزی زد.

در ادامه احسان روحی بیان کرد که روزمرگی ماشالله به خوبی بیان شده است ولی این واگویی ها اوایل نمایشنامه  مخاطب را سردرگم می کند و و اینجا بود که بحث نقد با حساسیت بیشتری پیگیری شد و به نوعی به مناظره چند نفره

بین آقایان جانفدا، وحدتی، جوانمرد و روحی تبدیل گردید.

حامد همایونفر در جواب صحبت آقای روحی و در جهت تایید کار حسین وحدتی بیان کرد که نباید از همان اول با

مخاطب قرارداد بست و همه چیز را مثل یک کپسول به او بدهیم تا بخورد.

همچنین در ادامه احسان روحی و عباس جانفدا به منفعل بودن شخصیت اشاره کردند.

در ادامه به پاره پاره نویسی آقای وحدتی و جوانمرد در این داستان و اینکه سبک ارسطویی را کنار گذاشتند اشاره شد .

البته  تقی نژاد هم مطلبی در خصوص این  مسئله بیان کرد که بهتر بود دعواهای بین زن و شوهر خیلی زودتر در داستان شروع

می شد تا شخصیت عکس (ذهنیت درون ) زودتر از این ها شناخته می شد.

جلسه نقد در ساعت ۱۹ به کار خودش پایان داد .

تصویر از آرشیو مشهد تریبون