نقدی بر کلاشینکف / بالای برج، بالای مملکت/ شاد و البته رکیک

سرویس سینما : به بهانه اکران شدن کلاشینکف در مشهد نقد زیر از محیا طالقانی  ارائه می گردد.

بالای برج، بالای مملکت

 درگیری نهایی بین عادل و پسران زینال بالای برج میلاد رخ می‌دهد، درگیری‌ای که شائبه‌ی نزاع با قدرت رأس کشور را به ذهن متبادر می‌کند؛ اما این شائبه به دو دلیل رد می‌شود، یکی اینکه پسران زینال در اصل پایین برج بودند و این عادل بود که ابتدا با دیدن یک آشنا وارد آسانسور شد و بالا رفت و سپس پسران زینال برای دست یافتن به او و علی‌رغم مخالفت‌های دربان به‌زور بالا رفتند و دوم اینکه هیچ‌گونه شباهت ظاهری یا نمادینی بین آن‌ها و قدرت نظام وجود ندارد.

شاید به همین دلایل بود که پس از اتمام فیلم صدای تماشاگران به گوش می‌رسید که این بود تلافی گشت ارشاد که سهیلی وعده‌اش را داده بود!؟ (سهیلی پس از مشکلات و حواشی‌ای که برای گشت ارشادش رخ داده بود قسم خورده بود فیلمی تندوتیزتر و صریح‌تر بسازد؛ اما آنچه به یقین می‌توان گفت این است که حتی اگر کلاشینکف تندتر باشد به‌هیچ‌روی صریح‌تر نیست).

شاد و البته رکیک

فیلم نشان می‌دهد که فقط صرافیِ یک نفر آدم نزول‌خور گردن‌کلفت می‌تواند زندگیِ دست‌کم ۲۰ نفر را زیرورو کند. وقتی رضا با دلارها به خانه برمی‌گردد و پول‌ها را دور عادل که خوابیده می‌ریزد و سپس خودش با اسکناس ۱۰۰ دلاری سیگار درست می‌کند و پول‌ها را به هوا پرت کرده و روی سر و صورتشان می‌ریزد، حال و هوای خوشی به فیلم می‌بخشد و مخاطب از ته دل با آن‌ها شاد می‌شود، همان‌طور وقتی عطیه در درگیری نهایی بین عادل و پسران زینال کلاشینکف را برداشته و به سمت پسر ارشد که در حال کشتن عادل است شلیک می‌کند. علاوه بر این رویدادهای داستانی، طنز بعضاً رکیکی نیز در فیلم وجود دارد که مخاطب باحیا را به شرم می‌اندازد و  حتی ممکن است نتواند در مقابل خنده خود مقاومت کند، طنزی که سبک کار خود عطاران است و مشابهش را در آثار عطاران دیده‌ایم.