نفر اول نشریات دانشگاه فردوسی :حالت معتدلی بین ژورنالیست و علمی بودن انتخاب کرده ایم

گروه دانشگاه: چند روز پیش نتایج اولیه یازدهمین جشنواره نشریات دانشجویی دانشگاه فردوسی مشهد اعلام شد. بازهم این نتایج برای ما آشنا بود. بازهم مصطفی شوشتری نفر اول نشریاتی دانشگاه فردوسی است و سیاست نامه اش بهترین نشریه دانشگاه و بلکه شهر مشهد. همین انگیزه ای شد تا برویم مصاحبه ای با این جوان دست به قلم داشته باشیم. مصطفی شوشتری دانشجو است اما شماره اش از برخی از مسئولین سخت تر گیر می آید! پس از چند تماس و مکالمه در نهایت موفق شدیم شماره مصطفی را پیدا کنیم. تماس گرفتیم. پاسخی نبود جزء ” دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می باشد” بیشتر که پیگیر شدیم فهمیدیم این آقای شوشتری عادت دارد که مرتب خط عوض کند. خب شاید زیاد با خطش به اینترنت وصل می شود! بلاخره تماس حاصل شد. مصطفی از شکل گیری مشهد تریبون خوشحال بود و برایش این ابتکار جالب به نظر می رسید و از حضور این رسانه استقبال کرد. بعد شروع کرد و کمی برای ما کلاس گذاشت! من این روزها خیلی درگیرم و مرتب سر کلاسم، اما فردا ساعت ۱۱ وقت دارم! ما از کسی تعریف بیجا نمی کنیم. مصطفی شاید حق هم دارد کمی کلاس بگذارد. او جوان برتر استان در حوزه رسانه است و جوان دوم در حوزه فعالیت های اجتماعی. این را ما نمی گوییم.جشنواره حضرت علی اکبر و وزارت ورزش و جوانان چنین القابی به وی داده است. اگر کمی دیگر هم بخواهیم از او بگوییم، به ذهنمان می رسد به فعالیتش در روزنامه خراسان اشاره کنیم. فعالیت در بخش همشهری سلام و ….

به ما گفتند شوشتری آدم خاصی است. هم از چپ انتقاد دارد و هم از راست و کلا تریپ خودش را دارد. دیگر بگذریم که فردا نگویند به جای مصاحبه، رپورتاژ تهیه کرده اید. وقت مصاحبه تنظیم شد. در ذهنمان جوانی بود کت و شلواری و همراه با محاسن بلند! برداشت ما کاملا اشتباه بود، مصطفی خیلی خودی تر از این حرف ها بود. بعضی ها را می شناسیم که در این شهر که هیچ موفقیتی نداشته و ندارند، اما غرورشان با تیپی خاص، معرف همه دوستان تشکیلاتی شهر است. بگذریم،  مصطفی ما را  برد پشت دانشکده! جایی دنج و خلوت. می گوید اینجا پاتوق بچه ها است. انصافا هم پاتوق با صفایی بود. از سایر جزئیات و گفت و شنود ها که بگذریم مصاحبه آغاز می شود.

مشهد تریبون : لطفا برای ابتدا مصاحبه بفرمایید که جریان این سیاست نامه چیست و چگونه به اینجا رسید؟

بنده در سال ۹۰ به همراه دو تن از دوستانم در رشته علوم سیاسی تصمیم گرفتیم که انجمن علوم سیاسی دانشگاه را فعال نماییم. هدف ما هم ایجاد یک سری ساختار و نهاد در این انجمن بود.لذا ائتلافی ۵ نفره را راهی انتخابات انجن کردیم و هر ۵ نفر رای آوردیم.اولین خلاء احساس شده در انجمن علمی هم وجود یک نشریه علمی دانشجویی در حوزه علوم سیاسی بود. بنده ۲ سال هم دبیر انجمن علوم سیاسی بودم و در کنار این مسئولیت مدیر مسئول سیاست نامه هم شدم. اولین شماره سیاست نامه را در شهریور ۹۰ برای ورودی های جدید دانشگاه تهیه کردیم. این نشریه خیلی حالت مبتدیانه داشت و سیاه و سفید چاپ شد.البته ما در همین نشریه هم از کمک اساتید استفاده کردیم. و این قدم اول ما بود که  قدمی مثبت و خوب ارزیابی می شود. همان ابتدا ما فقط چند تا دانشجوی علوم سیاسی ترم ۳ کارشناسی بودیم که در زمینه علوم سیاسی مهارت خاصی نداشتیم . اما باز هم خودمون دست به قلم شدیم و شروع به کار کردیم و البته در کنار کار نشریه، یک سری دوره های آموزش روزنامه نگاری در دانشگاه با کمک اساتید رسانه ای و استانی برگزار کردیم و همین ها باعث شد که امروز، شماره هفتم سیاست نامه باز هم مثل گذشته رتبه اول نشریات دانشگاه فردوسی مشهد شود. در کل ما ۷ شماره به صوت فصل نامه در ۲ سال و نیم گذشته منتشر کردیم. حتی ما تابستان ها ویژه نامه منتشر کردیم.

مشهد تریبون: چه تعداد نیروی فعال واقعی در نشریه دارید؟

در واقع هسته اصلی گروه ۵ یا ۶ نفر است.اما اگر بخواهیم تعداد کل نیروهایی که با ما در این مدت چند ساله همکاری کرده اند، ۷۰ تا ۸۰ نفر می شوند.این افراد از طریق فراخوان جذب شدند.

مشهد تریبون: موضوعات مطالب نشریه را چگونه و بر چه اساسی انتخاب کرده اید؟

باید گفت که ما در هر شماره به صورت پرونده بر روی یک موضوع تمرکز می کنیم. به طور مثال شماره سوم ما مختص مسئله روسیه بود و شماره هفتم ما هم که امروز مقام آورده است موضوعش ” نسبت دمکراسی و انتخابات ” است. در واقع ما در این شماره به این موضوع پرداختیم که آیا در هر کشوری که انتخابات برگزار می شود، لزوما دمکراسی هم وجود دارد یا خیر. در این شماره هم از مقالات اساتید استفاده کردیم و هم از آنها مصاحبه گرفتیم. همچنین دوستان دیگر هم از دانشگاه های دیگر برای ما مطلب و مقاله فرستادند و در نهایت یک ویژه نامه خوب تولید شد.

مشهد تریبون: نشریه را رایگان توزیع می کنید یا پولی؟

ما به صورت رایگان توزیع می کردیم اما به صورت نمادین روی جلد یک مبلغی را درج می کردیم. این هم بیشتر برای حضور در نمایشگاه بین المللی مطبوعات کشور بود.
حمایت دانشگاه از شما چگونه بوده است؟ آیا مشکل چاپ و تعداد تیراژ بالا داشته اید؟
من یک نکته ای را بگویم. دانشگاه فردوسی در زمینه نشریات در بین همه دانشگاه ها اثتثناء است. من خودم دبیر هماهنگی نشریات دانشگاه بوده ام و در جریان همه مسائل هستم.چون با مدیران مسئول سایر نشریات دانشجویی کشور هم در جلساتی صحبت داشته ام و به این نتیجه رسیده ام که هیچ دانشگاهی مانند فردوسی مشهد از نشریات دانشجویی حمایت نمی کند.البته این هم از زحمات آقای حافظی به عنوان مسئول خانه نشریات دانشگاه است. ایشان علی رغم وظیفه خود، جشنواره نشریات دانشگاهی را برگزار می کنند و این جشنواره برای خودش یک ساختاری پیدا کرده است. بر اساس نتایج این جشنواره، نشریات امتیاز بندی می شوند و بر اساس این امتیازات از انها حمایت می شود. بر اساس این رده بندی ها بودجه مالی تعلق می گیرد و اگر نشریه ای کار قوی ارائه دهد، دانشگاه نیز حمایت لازم را خواهد داشت.اما در نهایت باید گفت که دانشگاه نهایتا می تواند ۶۰ درصد از کار را پوشش دهد و من همیشه از کمک اسپانسرها استفاده کرده ام.از این رو ما در همین شماره آخر توانستیم ۲۰۰۰ نسخه منتشر کنیم.

مشهد تریبون: آیا شماره های سیاست نامه، صرفا از لحاظ فنی قدرتمند می باشد؟ یعنی تمرکز شما بیشتر بر روی بعد اصول روزنامه نگاری است یا اساسا محتوای  نشریه شما قدرت جریان سازی هم داشت؟

خود ما در دو شماره اولیه هم قصد داشتیم که به همین جریان سازی ها بپردازیم. اما از شماره سوم رویکرد ما عوض شد. تا قبل از آن به این فکر بودیم که یک نشریه سیاسی بزنیم و اظهار نظرهای جریانات سیاسی مختلف را در نشریه بیاوریم. اما پس از مشورت با اساتید به این نتیجه رسیدیم که باید یک حالت معتدلی بین ژورنالیست و علمی بودن انتخاب کنیم. رویکردی که نتیجه اش را از شماره سوم به بعد می بینید.

مشهد تریبون: بازتاب کار نشریه چگونه بود؟

ما برای گرفتن نظرات دانشجویان یک شماره پیامک اعلام کردیم.بعضی ها پیامک می زدند که این شماره خیلی مسخره بود. بعضی ها می گفتند که فکر نمی کردیم که بچه های فردوسی بتوانند یک چنین نشریه ای بزنند.اما در مجموع هم بر این عقیده بودند که کار ما یک کار نو و تازه است. این فقط هم به پیامک ها ختم نمی شد. دانشجویان رشته علوم سیاسی واقعا از این کار استقبال کردند و تاکید داشتند که روند کار این نشریه پیگیری شود.

مشهد تریبون: از مشکلات راهتان بگویید.

پس از جریانات فتنه ۸۸ حساسیت های زیادی بر روی کار ما بود. حتی ابتدا کار ما مخالفان زیادی داشتیم.اما همان مخالفین وقتی دیدند که کار خوب پیش رفته است، به جمع موافقین ما اضافه شدند که اساتید بنده هم در همین گروه بودند. اما به جرات می توان بگویم ما در دانشگاه قبل از چاپ به هیچ وجه ممیزی نشدیم و فضای آزاد اندیشی خوبی در دانشگاه بود.اما در شماره دوم که ما هنوز وارد کار حرفه ای نشده بودیم و زمانی که ما به سمت کار طنز رفتیم، یک سری شائبه هایی به وجود آمد و برخوردی که از سمت دانشگاه با ما شد را برخورد خوبی نمی دانستیم.مثلا ما یک مقاله ای در خصوص وزارت امور خارجه به حالت طنز نوشته بودیم که به ما اتهام تبلیغ علیه نظام زدند. شما فرض کنید محسن سازگارا که خارج از کشور است، اتهام تبلیغ علیه نظام را دارد و بنده هم که اینجا در دانشگاه در ترم سوم هستم، اتهام تبلیغ علیه نظام دارم.البته بنده در کمیته ناظر به این دوستان عرض کردم که یک چنین اتهامی را نباید وارد می کردند که خود دوستان هم قبول کردند.به آنها گفتم که با حالت دوستانه و ارشادی تر باید با ما برخورد می شد.اما در کل دانشگاه از ما حمایت کرد و مشکلات دیگری نداشته ایم.

مشهد تریبون: اگر نکته دیگری دارید

نکته ای که به ذهنم می رسد در خصوص کار شما است. شمایی که به این نتیجه رسیدید در عرصه رسانه وارد کار فرهنگی بشوید. به نظر من کار بسیار خوبی را دارید شروع می کنید.بحث فرهنگی هم در مشهد خیلی مورد توجه نبوده است. در بخش های مثل اقتصاد و مذهب توجهات بیشتر بوده است. اما در حوزه فرهنگی با وجود مفاخری که ما همچون فردوسی داریم و مشترکات زبانی که ما با مناطق آسیای مرکزی داریم مورد غفلت قرار گرفته است. برخی رسانه های خیلی به موضوعاتی همچون سوریه و مصر اهمیت می دهند، ولی به نظر من زیادی اهمیت می دهند و به نظر من آنها از منطقه خراسان و اشتراکاتش با آسیای مرکزی قافل شدند. ما برای پیوند با این مناطق، فقط از راه فرهنگی می توانیم وارد بشویم. راه نفوذ ما در این مناطق فقط فرهنگ است تا بتوانیم پیوند ایجاد کنیم.خیلی از مناطق مانند هرات و مرو بسیار فارسی زبان دارند و به نظر من رسانه ها از جمله رسانه شما باید به این موضوع اهمیت ویژه بدهد.

مطالب مرتبط:

مستند مصاف در دانشگاه فردوسی پخش و نقد شد/ از انتقاد به آهنگ گذاری مستند تا زیر سوال بردن کشف حقیقت توسط کارگردان

مسئولان دانشگاه سجاد پاسخ دهند: چرا پس از تجمع دانشجویان، بهبود وضع غذا سلف مشاهده نشده است

گزارشی از برگزاری اولین جشنواره غذا در دانشگاه فردوسی/ جشنواره ای که به نفر برتر دیزی جایزه داد!