نگاهی به نمایشگاه عکس امید سریری در جهاد دانشگاهی مشهد / عکاسی که به ثبت مکان های عاری از جذابیت می پردازد

گروه عکس : امید سریری یا بهتر است بگوییم مهندس سریری، مهندس عمران و عکاسی خوش ذوق که این روزها نگارخانه جهاد دانشگاهی مشهد را پر از عکس های زیبا و دوست داشتنی خود کرده است. نمایشگاهی به نام “بعد از صداها”. امید خیلی کم حرف می زند و این مسئله، کار را برای خبرنگاری که می خواهد با او گفت و گو کند، سخت می کند. بی تجربه نبودیم و توانستیم از او چند جمله ای به هرحال بیرون بکشیم. او حتی در خصوص عکس هایش هم حرف نمی زند، می گوید اگر مخاطب مفهوم عکس را گرفت، عکس من موفق است و اگر نگرفت، عکس من موفق نبوده که نتوانسته این مفهوم را انتقال دهد.

عکس هایش سیاه وسفید و بسیاری از آنها برگفته از سوژه های شهری. در بخشی از مقدمه این نمایشگاه، استاد کیارنگ علایی اینگونه نوشته بود:

اینجا نیز در عکس های امید سریری، پرهیز آگاهانه ای از شاعرانگی دیده می شود، او در ترکیب ها و زبان بصری عکس هایش از هرگونه برانگیختن احساس به جهت ایجاد ترنم و لذت های بصری صرف جلوگیری می کند و به تحمیل عقیده خاص در مورد مکان هایی که به ثبت آنها پرداخته، اصرار می ورزد.

این استاد برجسته عکاسی در بخش دیگری از مقدمه خود آورده است: عکس های امید سریری به دل مشغولی و دغدغه های زیست محیطی عکاس می پردازد و با کنار زدن سنت رایج ((منظره زیبا)) که نزدیک به یک قرن است که در عکاسی طرفداران خود را دارد به ثبت مکان های عاری از جذابیت می پردازد.

  اما پس از این مقدمه زیبا و جامع که به واقع تصویری درست را از نمایشگاه به تصویر کشیده بود، به سراغ خود امید سریری و گفته هایش می رویم. ابتدا بگوییم که امید سریری، متولد مشهد در سال ۱۳۵۵ است.او عضو انجمن عکاسان ایران بوده و مقام اول دومین جشنواره عکس کانون عکس انجمن سینمای جوان مشهد را در هم در کار نامه خود دارد.

او در خصوص شروع به کارش اینگونه می گوید: من از سال ۸۷ با کلاس های استاد علایی به دنیای عکاسی وارد شده ام. در یک دوره ای با کانون عکس مشهد اردو می رفتیم و عکاسی می کردیم. از زمانی هم که کانون تعطیل شد، گاها برای خودم عکاسی می کنم.

سریری در خصوص نمایشگاهش می گوید : این نمایشگاه اولین نمایشگاه انفرادی من است. بیشتر شامل عکاسی شهری است که حالت آبستره هم دارد. من به شخصه راضی هستم و الحمدالله در مجموع نظرات دوستانی که به این نمایشگاه آمده اند، مثبت بوده است.

وی در مورد زمان و نحوه جمع آوری عکس هایش ادامه می دهد: جمع آوری عکسهای این نمایشگاه به شروع کارم بر می گردد که حدودا سه سال و نیم می شود. اما این عکس ها را به نیت نمایشگاه نگرفتم، چون دوست داشتم یک نمایشگاه انفرادی داشته باشم این آثار را در اینجا گردآوری کردم تا بتوانم از نظر مخاطبین استفاده کنم تا نکات جدید یاد بگیرم و نظرات مختلف را بشنوم.من بیشتر عکاسی مستند کار میکنم و اکثرعکس های این نمایشگاه هم مستند و آبستره مانند می باشد.