صفحه اصلی / مدیریت شهری / مدیریت شهری وشهرداری / نگاهی به مشکلات زندگی پیاده در مشهد/پیاده ها شهروند درجه 2
طراحی سایت در مشهد

نگاهی به مشکلات زندگی پیاده در مشهد/پیاده ها شهروند درجه 2

گروه مدیریت شهری:مردم شهر به دو بخش پیاده و سواره تقسیم می شوند. سواره همان هایی هستند که صبح در پارکینگ منزلشان سوار ماشین شده و شب هم در همان پارکینگ از ماشین پیاده می شوند. اما پیاده ها چه کسانی هستند؟ مشتری دائم پیاده روهای شهر، همان کسانی که برای رسیدن به مقصد خود باید به علاوه پیاده روی های طولانی از ناوگان حمل و نقل عمومی هم بهره ببرند.

اما شهر ما چه قدر برای پیاده روها طراحی شده است؟ چه قدر برای طراحان شهری ما پیاده ها مهم بوده اند؟ سواره ها چه قدر اهمیت داشته اند؟ با شرایط کنونی این جمله عین حقیقت است که شهر من جای امنی برای پیاده نیست و پیاده عملا شهروند درجه دوم غریبه ای در جستجوی ماشین تلقی می شود.

اما در برخی از اوقات این احساس حقارت برای این شهروند درجه 2 بیش از پیش عیان می شود. خودتان را در کنار یکی از خیابان های مشهد فرض کنید. برای عبور شما به آن سمت خیابان پل هوایی ساخته شده است. می خواهید به آن سمت خیابان بروید و خود را به مغازه ای برسانید. فاصله شما با آن مغازه 20 متر است. حال سعی می کنید که شهروند باشید و نه شهر نشین، سعی می کنید فرهنگ شهروندی را رعایت کنید و به سراغ پل عابر پیاده می روید. بگذریم که چه قدر باید راه بروید تا به پل برسید. خب حالا 40 عدد پله را بالا می رویم. در ارتفاع 15 متری از سطح خیابان، 20 متر را طی می کنیم و مجدد 40 پیاده را پایین می آییم.  یا در مثالی دیگر از مترو پیاده می شوید. حدودا 30 پله را پایین می آیید. مسیر را تا پله های خروجی طی می کنید و حال باید از حداقل 50 پله بالا بروید. البته مثال در این زمینه فراوان است. اما اگر شما شهروندی باشید که در طول شبانه روز به صورت مستمر در شهر تردد داشته باشید پس از مدتی این حس در شما ایجاد می شود که این شهر متعلق به سواره ها است و پیاده ها شهروند درجه 2 هستند. حالا این هیچ ربطی به این ندارد که وضع مالی شما چگونه است. شاید شما به دلیل استفاده کمتر از خودرو شخصی و اینکه نمی خواهید به ترافیک این شهر باری اضافه کنید و در مسیرهای شلوغ دچار سردرد نشوید، پیاده به بیرون می آیید. شاید هم خودرو ندارید و مجبورید پیاده باشید.

خیلی وقت ها هم شما میخواهید از خیابان رد شوید و هیچ راهی جز حرکت خطرناک مارپیچ در بین ماشین ها ندارید چون اصلا آنجا پلی هم گذاشته نشده است. فرض کنید در خیابان سعدی هستید و می خواهید از میدان سعدی به ورودی خیابان دانشگاه بروید، کار خیلی خطرناکی است، بگذریم! (حرکت در این مسیر به هیچ شهروندی توصیه نمی شود)

khiaban.shahrvnd

اما استقرار فعالیتهای انسان محور، رفت و آمد پیاده و تعامل چهره به چهره در پیاده راه ها شکل می گیرد. برخی از پیاده روهای شهر مشهد اوایل شب به کارناوال های اجتماعی برای گذر وقت و اندکی تنفس تبدیل می شوند. شاید یکی از دلایلش این است که بسیاری از منازل کنونی به خصوص آپارتمان ها، تنفس لازم را از شهرنشین ها گرفته اند و دیگر خبری از خانه هایی با حیات های بزرگ و حتی کوچک نیست. حتی بسیاری از منازل کنونی تراس هم دیگر ندارند. این پیاده رو ها به غیر از اینکه محلی برای قدم زدن و وقت گذرانی محسوب می شود، محلی است برای گذر و عبور و مرور شهروندان پیاده، لذا باید به آنها توجه لازم را داشت.

اما همین پیاده رو ها مشکلات فروانی دارند. سد معبر مغازه ها، دست فروش ها، پارک موتورها و حتی پارک اتوموبیل برخی از این مشکلات هستند. نداشتن عرض مناسب و نبود استاندارد روشنایی از سایر مشکلات این پیاده رو ها است.

این در حالی است که طبق اصل ۹ ماده ۹۶ تبصره ۶ کتاب مجموعه قوانین و مقررات شهرداری ها نیز ” اراضی کوچه ها، میدان ها، خیابانها و معابر عمومی واقع در محدوده هر شهر، ملک عمومی محسوب شده و تعرض در این معابر، تخلف تلقی می شود و می بایست شهرداری ها با متخلفان برخورد کنند . ”

به غیر از این موارد، پیاده روهای ما در بسیاری از موارد دچار چاله و چوله و ناهمواری است که خدایی نکرده اگر شهروندی شش دنگ حواسش را به مسیر زیر پایش ندهد، احتمال هرگونه حادثه ای در اثر زمین خوردن وجود دارد.

lagharshodan-6

البته باید جانب انصاف را هم رعایت کرد. برخی از پیاده روهای محور های اصلی شهر مانند خیابان احمد آباد تا حدی فاقد این مشکلات هستند که البته همان محورها در بررسی جزئی دارای مشکلاتی نیز می باشند.

به هر حال یکی از موفقیت های مدیریت شهرها کاهش تردد اتوموبیل در شهر و افزایش شهروندان پیاده است که این مولفه در شهرهای مدرن دنیا پیگیری می شود. اما در شهری همچون مشهد با این اوضاع پیاده ها و پیاده رو ها خیلی رغبتی برای بدون ماشین بیرون آمدن وجود ندارد. اما به هر حال عده ای مجبور هستند پیاده سیر کنند.

بنابراین توجه به عابر پیاده به عنوان سرمایه شهر و شکل گیری فعالیت های اجتماعی پیرامون مفهوم جدید خیابان و شهر پیاده مدار می تواند رمز موفقیت مدیریت شهری باشد که در شهر مشهد به تحقق این امر ضریبی بسیار پایینی داده می شود. فرصت پیاده روی  پیاده رو ها برای ترویج فرهنگ شهروندی و رقم خوردن تعاملات اجتماعی مثبت امری است که از آن غافل شده ایم و به اموری می پردازیم که شاید خیلی در وظیفه ذاتی ما نباشد.

ما نباید فراموش کنیم که شهرنشین پیاده در وهله اول یک انسان است و نیاز به ایمنی و فضا دارد. پیاده در شهر نباید هر لحظه این احساس ترس را در خودش داشته باشد که داربستی که برای نماکاری یک ساختمان نصب شده، ممکن است بر روی سرش سقوط کند. پیاده نباید هر لحظه بترسد که فلان سنگ و آجر بر سرش خواهد خورد.

طراحی سایت در مشهد

یک نظر

  1. خیلی نگاه ریز بینانه وشاید هم معمولی بود برای همه شهروندانی که با ان درگیر هستند ولی چون روز مره شده است گویا برای همه عادی و تکراریست مثلا خیابان سعدی که اشاره کردید ودهها خیابان دیگر از این دست اشاره به فراموش شدن الزامات شهر نشینی است برای انسان شهر نشین که قرار بوده از مزیتهای شهرنشینی وخدمات ان استفاده کند مثلا هم عابر در استرس وهراس عبور است هم راننده پس بیشتر به فکر خود ماشین بوده ایم تا انسانهایی که قرار بوده ماشین وماشینیزم برایش آرامش و رفاه بیاورند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *