صفحه اصلی / تئاتر / شرح حال قدیمی ترین تئاتری مشهد‎ /محمد شاهرودی تاریخ و اعتبار تئاتر خراسان
طراحی سایت در مشهد

شرح حال قدیمی ترین تئاتری مشهد‎ /محمد شاهرودی تاریخ و اعتبار تئاتر خراسان

سرویس تئاتر: حالش را پرسیدم ، گفت رو به راهم ! اما هیچکس نپرسید رو به کدام راه ؟! مردی با پشتی خمیده و زانوانی که توان راه رفتن ندارد، تنها بازمانده از نسل دهه ی بیست تئاتر ایران…

او در سالهای دور(۱۳۲۰ تا ۱۳۳۰) با اکبر هاشمی، ماشاله اسدی نژاد، اسماعیل اسدی نژاد، پروین سلیمانی، مهری مهرنیا، احمد میربازل،  اصغر قفقازی،  قنادان و خیلی های دیگر در نمایش های بسیاری در تماشاخانه گلشن مشهد، همبازی بوده است. حالا همه بازیگران هم نسل او رفته اند و او تنهای تنهاست ! در دل می گرید به خاطراتی غرور آفرین در گذشته اى دور که امروز در ذهنش دوباره زنده می شود.

یاد یارانی که با آنها درتماشاخانه همبازی بود و حالا هیچکدام نیستند تا از روزگار گذشته با آنها حرفی بزند. او که زمانی صدها دیده را به روی صحنه مجذوب هنرنمایى خود میکرد، امروز با ۷۶ سال سابقه بازیگری و در آستانه ۹۰ سالگى، بیمار وگوشه گیر است.

تاریخ و اعتبار تئاتر خراسان را به نام او تیکه زده اند.محمد شاهرودی متولد ۱۳۰۴ در سعدآباد مشهد است .هنرپیشه ای بسیار خونگرم و مهربان و شیرین سخن که عمرى به سختى ولى در عزت زیسته است و خط بسیار زیبایی داشته و به علت خوش نویسى به استخدام آموزش و پرورش خراسان درآمده و بدین ترتیب کار فرهنگى خود را آغاز نموده است.

او در صحنه تاتر عالی ترین نقشها را ایفا نموده و خیلی خوب از عهده  آنها بر آمده است در نقشهای تاریخی مانند کاوه آهنگر، یعقوب نبی، بابک خرم دین، سپهبد بهرام، رستم، کورش بزرگ ، نادر پسر شمشیر و… بی نهایت هنرمندی نشان داده است. نه تنها در نقشهای تاریخی بلکه در هر بازى هنرمندی فوق العاده از خود نشان می داد.

او کارهاى برجسته بیشتر هنرپیشگان امریکائی و اروپایی را به خوبى تقلید میکرد و با اندام بلند و موزون و صدای گرمش در هر نقشی می درخشید. پس از استخدام در اداره کل فرهنگ خراسان، خود را به تهران منتقل نمود و سه سال تمام به مشهد نیامد. در این مدت به خاطر خط زیبایش در تهران برای خود جایی باز کرده بود. وی برای ایفای نقش هنرمندانه در نمایشنامه کورش بزرگ در سراسر کشور پر آوازه شد وبارها مورد تقدیرو تشویق مقامات عالیه مملکتى قرار گرفت . در نقشهای تاریخی آنقدر در نقشش غرق میشد که به کلی خود را فراموش میکرد.

شاهرودی به تمام معنی انسانى آزاده، وارسته و با صفاست. در یکى از سفر هایش به مشهد وقتى به او پیشنهاد کردند که به یاد گذشته نقش شاهزاده شمس الدین را به عهده بگیرد با کمال صمیمیت پذیرفت . وقتى در اوج بود و ستایش هنر شناسان را بر مى انگیخت هیچگاه دچار کبر وغرور نشد وشخصیتى متین و مردمى در خاطر مردم روزگار به جاى گذاشت. با دوستان یکرنگ و با صفا بود و به کسانی که ادعای دوستی با او راداشتند مهر مى ورزید و این مهر وعشق به مردم هنوز هم از قلب مهربانش زبانه مى کشد و…

برای دوست دارانش هزاران خاطره و خیلی قصه هاى شنیدنى او آخرین بازمانده ی نسل اول تئاتر ایران است.او مانده به مانند رودخانه ای دراز و پهناورکه همچنان جاریست و حیات مى بخشد.

عمرش دراز باد…

اگر امروز به یاد هنرمندان بزرگ و قدیمی میهن خویش نباشیم طلوع صبح فردا را چه امید به بودنشان

عکس و متن از محمد اسدی نژاد

تهیه از محمد جوادآبجوشک

طراحی سایت در مشهد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *